Just Believe.

"If you believe, you will receive whatever you ask for in prayer." -- Matthew 21:22

I am getting really anxious again. I've been a bum for almost a year now and it kinda sucks, like totally. But I believe that God have plans for me, great plans that is. So I know that I just have to do what I have to do and let Him have His way on my life.

"We live by faith, not by sight." 2 Corinthians 5:7

Anxiety is something we people always have in our hearts. It's in our nature, I believe. But we have to stick to our faith. Just pray and pray. Let things happen in God's perfect timing, for He answers our prayers in 3 possible ways, it's a YES, NO, and WAIT. So we just have to hold unto God promise. Great things happens to those who wait. =D

S.

Hi Super Friends! Ang tagal na nung huli kong post, 18 days ago pa, dyusme ako na ang sabaw! Hahaha Di ko alam kung paano ko susundan yung "feeling" matalino post ko. Sabaw na sabaw lang talaga ang kautakan ko ngayon at isa pa rin akong dakilang tambay. Wahahahaha Napa-"WHAT???" siguro kayo ng bonga sa sinabi kong tambay pa rin ako till now samantalang 5months na ang lumipas nung gumraduate ako eh waley pa rin ang kagandahan ko, di pa rin working girl ang peg. Di naman sa nahihirapan akong maghanap, ang totoo nyan eh di pa talaga ako naghahanap. Yeah, di pa ako nagstart magpasa ng resume and stuffs like that. Wanna know why? Kasi walang salapi. Di pa ako kasama sa household budget. Napauwi kasi si Paps from Abu Dhabi at last month lang sya nakaalis papuntang lupain ng mga arabo so ayun kapag maiksi ang kumot matutong mamaluktot ang peg ng whole family. Nasa 3rd year college ang isa sa aking sisterette and 4th year high school at grade 6 naman ang pangatlo at bunso. So kinda bonga gastos ang whole pamilya me kaya saka na lang daw muna ako maghanap kapag may maibibigay na sila mom and dad na kaperahan sa akin to pursue my working girl dream. Hahahaha

Bagot na bagot na talaga ako in all honesty, as in! Nabasa ko na lahat ng manga na pwede kong basahin, panuorin ang lahat ng anime na meron ako, rerun pa nga ng rerun ang peg nung iba. Nasuya na rin ako sa kakainternet at kakapuyat. Sukang suka na talaga ako ng walang ginagawa. for the last 5months. Suko na ako sa buhay tambay. Di ko kaya. I give up!! Di ko nga alam kung paano nakakatagal yung iba dyan eh siguro dahil di naman ako lumalabas ng bahay, amputla putla ko na kaya. Ok lang naman ako na pumuti ako kaso yung healthy na pagputi naman sana. Hahahahaha

Actually kaya gusto ko na ring magkawork eh para na rin makatulong sa aking beloved pamilya, hahaha totoo yan promise! Syempre di ko itatanggi na para may sarili na akong pera at ng mabili ko mga gusto ko pero gusto ko rin talagang makapagbigay na ng perang pinaghirapan ko kay mader. Gustong gusto ko ng matupad yung pangarap kong every month eh idedate ko alternately ang isa sa kanila para ipagshopping. Deym! Kinikilig ako kapag naiisip ko yung shucks! =D Tapos bet na bet ko rin yung thought na pupunuin ko yung fridge namin para di puro tubig ang laman. Ang saya nun ramdam na ramdam ko yung excitement. Hahahaha

Ang dami pa rin kasi naming utang so yung sweldo ni paps eh mauubos agad pambayad wala ng extra para kahit papano eh may pangsplurge sila mom then kailangan na ring magimpok ng salapi dahil gusto na naming bumili ng sarili subdivision este bahay. 21 years ng nagaabroad si paps pero wala pa kaming sariling bahay. Sobrang dami kasing pagsubok sa buhay, gapang kung gapang ang ginawang pagpapaaral sa amin ni paps kaya kating kati na akong magwork at ng makatulong na ako sa aking pamilyey. =D

Oh crap! Naging heavy yung post ko, tss Di bale atleast di na masyadong sabaw hahaha for the past 5 months ang dami kong natutunan sa buhay sa totoo lang, ang dami kong nabuong pangarap, ang dami kong pangakong ginawa, at ang dami kong natutunan tungkol sa sarili ko. Ikekwento ko sa inyo yung mga yun next time super friends, pangako yan! Oh sya till next post! Mwuah!

Fear is an Option. Happiness is a Choice.

Each one of us experienced pain, physically and especially emotionally. Munting sakit o sakit na nakapagiwan sa atin ng malaking pilat. Lahat tayo ayaw masaktan (except a masochist =D) lalo na sa larangan ng pagibig. Bawat desisyon natin tinitimbang natin ng mabuti para sa huli eh di tayo masaktan at mahirapan. Bawat galaw. Bawat desisyon. Pero kahit minsan ba di pumasok sa isip mo na kung yung isa ang pinili mo, ano ang nangyari? Kung umalis ka sa comfort zone mo at sumubok, ano kaya ang nangyari? Kung nagpatuloy ka lang kahit alam mong agrabyado ka, ano kaya ang nangyari? What if...what if...what if... Ang daming "What if?". So many questions na di natin masasagot kasi di tayo sumubok, dahil di tayo nagtake ng risk.

Naisip mo ba, na iba siguro ang buhay mo ngayon kung naging matapang ka lang. Mas masaya ka siguro ngayon kung sumubok ka lang. Girlfriend mo na siguro siya kung nagtapat ka lang. Mayaman ka na siguro kung naginvest ka lang. Naintindihan ka sana ng mga magulang mo kung nagsabi ka lang. Napakaraming pwedeng magbago kung di ka natakot at sumubok. Mahirap masaktan. Given na yan. Pero di ba mas ok matalo ng may ginawa ka kesa sa natalo ka dahil sa umpisa pa lang naduwag ka na? Atleast wala kang pagsisisihan.

Nobody should be scared of taking a chance on love or life. The road maybe tough but it could be all worth it.

You’ve done your best di lang talaga laan sayo kaya ka natalo. But the experience and the things it taught you while giving it a shot, magandang premyo na yun di ba? Others say that pain (mistakes) is the best way to learn things in life and I so much agree with that. For me may mga bagay talaga na di mo matutunan at maiinitindihan “FOR REAL” kung di ka magkakamali o masasaktan. Mga bagay na tanging “PAIN” lang ang makakapagturo sa atin. I sound like a masochist here am I? Lol

Mahirap labanan ang takot, I know. Di ko naman masisisi ang iba kung susuko na sila kagad kahit di pa sila sumusubok kasi may kilala silang nasaktan na o sila mismo nasaktan na dati kahit naman ako takot din. Pero hahayaan ba natin na dahil LANG sa takot tayo eh di na tayo sasaya? Yung totoong kaligayahan ah. Sabi nga sa isang anime na napanuod ko, “If you decide not to do anything because you’re scared, things will stay this way forever. If you don’t want that then you have to do something about it.” Tama naman di ba? Dahil sa pagibig at buhay, walang mangyayari kung di mo susubukan. Sabi nga ni ate Sonia Francesca – one of my fave author ever.

Araw-araw marami tayong ginagawang desisyon, mula sa mga maliliit na bagay tulad ng kung ano ang isusuot o kakainin hanggang sa mga malalaking bagay tulad ng kung ano ang kukuning kurso para sa mga estudyante o kung sino ang pipiliin nating mapangasawa. Napakaraming desisyong dapat gawin, napakaraming bagay ang dapat isipin. Life sure is full of choices. Left or Right. Up or Down. Yes or No. Etc. Etc. Kahit ano man ang piliin natin, for me dapat di tayo magpatalo sa takot na ating nararamdaman. Kung ano man ang piliin natin dapat pagisipan natin ito ng mabuti. Syempre di naman pwedeng sige lang ng sige. Dapat bawat hakbang na gagawin natin ilang beses nating pinagisipan, lahat ng angulo tinake into consideration. At kapag nakapagdesisyon na tayo, di na tayo lilingon ulit sa nakaraan. Lumingon man tayo, dapat para na lang alalahanin yung mga natutunan natin sa journey na yun. Dapat kasi yakapin natin ng buong buo ang naging resulta ng iyong napagdesisyonan. Tama man o mali ang iyong naging desisyon. We can learn from our mistakes naman eh at tulad nga ng nasabi ko some things can only be learned through mistakes. And we should also remember that all things happen for a reason.

This Is A New Beginning.

“Taking a new step, uttering a new word, is what people fear most.” ― Fyodor Dostoyevsky, Crime and Punishment

Many of us hates change, maybe not you but "I" am part of the "us" that hates change. But change is inevitable. Every second of our lives, change is happening. Di man natin ito nararamdaman directly but change is everywhere. It surrounds us. Cause all of us grow. Everything changes.

I've been a blogger for 5 years already, but my blog was established for 7 years na since 2007, anyway...as I was saying 5 years na rin ang dati kong blog, madami na kaming pinagdaanan, it help me in so many ways possible but at some point I've realize ME and MY BLOG have to grow and experience change. Dun pumasok itong idea ng bagong blog, I know iniisip nyo na kung kailangan ko ng change, I could just change the layout or maybe even the writing style of my old blog but NO alam ko sa sarili ko na I need to let go of my old blog. I NEED A NEW BLOG. This new blog represents so many things in my life right now. So many new things that I have to go through, experience, achieve and even surpass. That why I need a new blog. I really really need it. Hahaha Ok! Too much tension. Brrrrr!

Change is something I really hate honestly. Hirap na hirap akong makisabay sa mga pagbabago sa buhay ko, ng paligid ko. Those who knew me personally may have realized that already, I guess. Di ako OC pero I want things to stay the way they are. Kung paano ko sila nakasanayan. Sobrang tagal bago ako maaccustomed sa mga pagbabago sa buhay ko, kumbaga little by little, slowly, one step at a time ang peg.

I hate change. I fear change. Pero tulad nga ng nasabi ko, Change is inevitable. We have to accept it or rather I have to accept it. This new blog took time for me to start. June 24 ko pa ginawa tong blog na to pero ngayon lang ako nagkalakas ng loob simulan talaga. Starting this new blog is like fighting something within me. Fighting, Changing the old me. Its not like I hate myself today but I knew I have to change, I have to start changing myself, physically, mentally and emotionally. I have to grow. I have to change. For the better.

Tulad nga ng bagong tagline (di ko alam kung tagline ba ang tawag) Changes. New Adventures. New Beginnings. As of today, Sunday, August 11, 2013 at 11:25pm, I accept Change. I am the New Superjaid. 

“To me, Fearless is not the absense of fear. It's not being completely unafraid. To me, Fearless is having fears. Fearless is having doubts. Lots of them. To me, Fearless is living in spite of those things that scare you to death.” ― Taylor Swift