S.

Hi Super Friends! Ang tagal na nung huli kong post, 18 days ago pa, dyusme ako na ang sabaw! Hahaha Di ko alam kung paano ko susundan yung "feeling" matalino post ko. Sabaw na sabaw lang talaga ang kautakan ko ngayon at isa pa rin akong dakilang tambay. Wahahahaha Napa-"WHAT???" siguro kayo ng bonga sa sinabi kong tambay pa rin ako till now samantalang 5months na ang lumipas nung gumraduate ako eh waley pa rin ang kagandahan ko, di pa rin working girl ang peg. Di naman sa nahihirapan akong maghanap, ang totoo nyan eh di pa talaga ako naghahanap. Yeah, di pa ako nagstart magpasa ng resume and stuffs like that. Wanna know why? Kasi walang salapi. Di pa ako kasama sa household budget. Napauwi kasi si Paps from Abu Dhabi at last month lang sya nakaalis papuntang lupain ng mga arabo so ayun kapag maiksi ang kumot matutong mamaluktot ang peg ng whole family. Nasa 3rd year college ang isa sa aking sisterette and 4th year high school at grade 6 naman ang pangatlo at bunso. So kinda bonga gastos ang whole pamilya me kaya saka na lang daw muna ako maghanap kapag may maibibigay na sila mom and dad na kaperahan sa akin to pursue my working girl dream. Hahahaha

Bagot na bagot na talaga ako in all honesty, as in! Nabasa ko na lahat ng manga na pwede kong basahin, panuorin ang lahat ng anime na meron ako, rerun pa nga ng rerun ang peg nung iba. Nasuya na rin ako sa kakainternet at kakapuyat. Sukang suka na talaga ako ng walang ginagawa. for the last 5months. Suko na ako sa buhay tambay. Di ko kaya. I give up!! Di ko nga alam kung paano nakakatagal yung iba dyan eh siguro dahil di naman ako lumalabas ng bahay, amputla putla ko na kaya. Ok lang naman ako na pumuti ako kaso yung healthy na pagputi naman sana. Hahahahaha

Actually kaya gusto ko na ring magkawork eh para na rin makatulong sa aking beloved pamilya, hahaha totoo yan promise! Syempre di ko itatanggi na para may sarili na akong pera at ng mabili ko mga gusto ko pero gusto ko rin talagang makapagbigay na ng perang pinaghirapan ko kay mader. Gustong gusto ko ng matupad yung pangarap kong every month eh idedate ko alternately ang isa sa kanila para ipagshopping. Deym! Kinikilig ako kapag naiisip ko yung shucks! =D Tapos bet na bet ko rin yung thought na pupunuin ko yung fridge namin para di puro tubig ang laman. Ang saya nun ramdam na ramdam ko yung excitement. Hahahaha

Ang dami pa rin kasi naming utang so yung sweldo ni paps eh mauubos agad pambayad wala ng extra para kahit papano eh may pangsplurge sila mom then kailangan na ring magimpok ng salapi dahil gusto na naming bumili ng sarili subdivision este bahay. 21 years ng nagaabroad si paps pero wala pa kaming sariling bahay. Sobrang dami kasing pagsubok sa buhay, gapang kung gapang ang ginawang pagpapaaral sa amin ni paps kaya kating kati na akong magwork at ng makatulong na ako sa aking pamilyey. =D

Oh crap! Naging heavy yung post ko, tss Di bale atleast di na masyadong sabaw hahaha for the past 5 months ang dami kong natutunan sa buhay sa totoo lang, ang dami kong nabuong pangarap, ang dami kong pangakong ginawa, at ang dami kong natutunan tungkol sa sarili ko. Ikekwento ko sa inyo yung mga yun next time super friends, pangako yan! Oh sya till next post! Mwuah!

This Is A New Beginning.

“Taking a new step, uttering a new word, is what people fear most.” ― Fyodor Dostoyevsky, Crime and Punishment

Many of us hates change, maybe not you but "I" am part of the "us" that hates change. But change is inevitable. Every second of our lives, change is happening. Di man natin ito nararamdaman directly but change is everywhere. It surrounds us. Cause all of us grow. Everything changes.

I've been a blogger for 5 years already, but my blog was established for 7 years na since 2007, anyway...as I was saying 5 years na rin ang dati kong blog, madami na kaming pinagdaanan, it help me in so many ways possible but at some point I've realize ME and MY BLOG have to grow and experience change. Dun pumasok itong idea ng bagong blog, I know iniisip nyo na kung kailangan ko ng change, I could just change the layout or maybe even the writing style of my old blog but NO alam ko sa sarili ko na I need to let go of my old blog. I NEED A NEW BLOG. This new blog represents so many things in my life right now. So many new things that I have to go through, experience, achieve and even surpass. That why I need a new blog. I really really need it. Hahaha Ok! Too much tension. Brrrrr!

Change is something I really hate honestly. Hirap na hirap akong makisabay sa mga pagbabago sa buhay ko, ng paligid ko. Those who knew me personally may have realized that already, I guess. Di ako OC pero I want things to stay the way they are. Kung paano ko sila nakasanayan. Sobrang tagal bago ako maaccustomed sa mga pagbabago sa buhay ko, kumbaga little by little, slowly, one step at a time ang peg.

I hate change. I fear change. Pero tulad nga ng nasabi ko, Change is inevitable. We have to accept it or rather I have to accept it. This new blog took time for me to start. June 24 ko pa ginawa tong blog na to pero ngayon lang ako nagkalakas ng loob simulan talaga. Starting this new blog is like fighting something within me. Fighting, Changing the old me. Its not like I hate myself today but I knew I have to change, I have to start changing myself, physically, mentally and emotionally. I have to grow. I have to change. For the better.

Tulad nga ng bagong tagline (di ko alam kung tagline ba ang tawag) Changes. New Adventures. New Beginnings. As of today, Sunday, August 11, 2013 at 11:25pm, I accept Change. I am the New Superjaid. 

“To me, Fearless is not the absense of fear. It's not being completely unafraid. To me, Fearless is having fears. Fearless is having doubts. Lots of them. To me, Fearless is living in spite of those things that scare you to death.” ― Taylor Swift